Vandaag is mijn man jarig en bedenk ik dat ik al 54 ben. Jee…wat kan er een hoop veranderen in een mensenleven. Van een verlegen meisje opgegroeid tot een chaotische ongeremde jonge vrouw, tot een vrije heks. Een heks die regelmatig haar huis en caravan energetisch reinigt en die zelfs nu van orde en netheid houdt. Wie mij kent weet dat ik alleen een poetsmiep was toen ik net samenwoonde met mijn ex en daarna nooit meer. Nou, de poetsmiep is back! Orde en netheid (soms wat rommelig maar nooit lang) geven mij de rust tot bezinning.

50+: dat klinkt als Tena lady, plastic kabouters in de tuin, de Libelle en de Magriet, seks op zondag en fietsen in dezelfde outfit als je partner. Okay, ik zal het eerlijk toegeven; de Magriet klopt 😂.

Ik sta nog volop in het leven voel me vrijer en wijzer dan ooit, de rol/taak van de Crone past mij als geen ander. Mijn kennis doorgeven is waar ik blij van word. De rimpels, de kipfilets onder mijn bovenarmen, de witter wordende haren, mijn overgangsbuikje (hoewel, dat buikje is nog een dingetje) en de opvliegers neem ik voor lief. Dat is dan weer het voordeel van 50+ zijn: gewoon senang zijn met wie ik ben en hoe ik eruit zie. Mezelf zijn en amper nog een oordeel over anderen geeft ook rust. Een innerlijke rust en dat is fijn. 54 is eigenlijk best een mooi getal. Het is alleen een soort van jammer dat mijn man vandaag pas 53 wordt en dat hij volgens het laatste ‘onderzoek’ pas volwassen zal worden na zijn 54e 🤪.