Ik heb mijn heb mijn hele leven al interesse in spiritualiteit gehad en keek altijd met veel ontzag op naar mensen die zeiden dat ze spiritueel of paranormaal waren. Wow! Het leek mij geweldig om ook spiritueel zijn, al wist ik eigenlijk niet eens precies wat dat was. In 2007 ben ik afgestudeerd als psychosociaal therapeut en ik heb tijdens die opleiding de nodige -in mijn ogen- “spirituele” momenten mee gemaakt. Ik kan dat allemaal niet. Ik zie geen aura’s, ik voel geen chakra’s ik ben hooguit hoog-sensitief en heb geleerd dat ik op mijn intuïtie kan vertrouwen. Hoe dan ook, ik heb altijd al geweten dat ik ooit aan de slag zou gaan met het ontdekken van mijn spiritualiteit.

Hoe het heks zijn begon

Augstus 2012, ik was alleen thuis want mijn man was een weekendje weg voor een opleiding en mijn zoon was aan het werk, kreeg ik warempel onder de douche een visioen. Ik was lekker aan het douchen en ineens zag ik een klein vrouwtje, duidelijk van een paar generaties voor mij. Ik wist meteen wie het was ook al heb ik haar natuurlijk nooit gekend; de moeder van mijn opa (van mijn moeders kant van de familie). Ik kan jullie zeggen dat dit een hele rare gewaarwording was. Het was een mooie, ontroerende en tegelijk spannende ervaring die ik in mijn hele lijf voelde. Ik zag haar duidelijk staan, of verbeelde ik mij dat? Ik hoorde haar zeggen dat ik eens moest gaan lezen over heksen en dat de tijd er klaar voor was om mijn spiritualiteit te ontwikkelen. Of zei ik dat zelf? Ze vertelde me dat ik eigenlijk al lang wist dat ik hier iets mee moest gaan doen. Of waren dat mijn eigen gedachten? Hoe werkt het eigenlijk met visioenen? Ik ben zo snel ik kon ik mijn kleren gesprongen en achter mijn laptop gedoken. Ik wilde zo veel mogelijk weten over visioenen en werd niks wijzer. Tot de dag van vandaag weet ik nog steeds niet of ik het me ingebeeld heb of dat zij er echt was. Ach, het maakt ook niet uit. Inbeelding of niet, ik ben als een gek het World Wide Web op gegaan en vond mega veel sites over heksen, witchcraft, pagans en Wicca.

Voor het eerst sinds het schrijven van mijn scriptie in 2007 ging ik op onderzoek uit. Ik bestudeerde de verschillen en de overeenkomsten en het werd me al snel duidelijk dat ik me het meest op mijn gemak voelde bij het woord heks. Verder ging het op dat moment nog niet. Bol.com heeft in die dagen flinke omzet gedraaid want ik kocht meteen een ebook, een luisterboek en stapels ‘echte’ boeken over heksen en Wicca. Tijdens het lezen van die boeken heb ik de nodige emotionele momenten gehad. Waar hoorde ik bij? Ik had vragen als wie ben ik en vroeg me af of je jezelf ineens heks kunt voelen? Nee, dat zijn toch vrouwen met puntmutsen, hebben een grote haakneus, ze kunnen toveren en je veranderen in een pad en vliegen op een bezem. Ze zijn maar 1.50 meter lang en wegen nooit meer als 50 kilo. Daar voldoe ik met mijn 1.61 meter en 59 kilo dus bij lange na niet aan. Toch trokken de boeken mij aan als een magneet. Ik zoog alle informatie naar binnen.

Mijn mind-set stond drie dagen in het kader van hekserij en Wicca. Tot manlief weer thuis kwam met enthousiaste verhalen over zijn NLP opleiding en ik over ging tot de orde van de dag. Het voelde alsof ik vreemd ging. Ik las stiekem in mijn boeken en struinde in het geniep allerlei sites over hekserij af. Onze zoon, die toen 19 jaar was, had in de gaten dat ik ergens mee bezig was en vroeg me met regelmaat waar ik was met mijn gedachten. Ik kletste me meestal er vrolijk uit waarop hij mij dan aankeek met een blik van ‘ik hoor het nog wel’. Dit zou ik toch nooit aan iemand kunnen vertellen? Echt te stom voor woorden. Hoe kan een gewone huis-tuin-en keukenmoeder, die nota bene therapeut is, zich ineens hekserig gaan voelen. Of paste ik meer ik het vakje van de Wiccans?

Ik ging naar de plaatselijke boekhandel, zocht met veel zorg een mooi schrijfboek uit en begon aan mijn BOS. Dat is het Boek Der Schaduwen. Iedere heks schijnt er een te hebben dus ik wilde al vast een start maken met mijn heks-zijn. In een BOS schrijf je alles op wat met hekserij te maken heeft. Alles over de maan en haar betekenissen, de heksenwet enz. Ik kom hier later nog op terug. Nog steeds wist niemand dat ik bezig was met dit heksengedoe. Dat voelde niet goed voor mij. Het hele gebeuren was zo indrukwekkend en ik wist dat het bij mij paste, al wist ik nog niet precies hoe of wat. Op een dag ben ik naar de ‘zweefwinkel’ gegaan en heb een Pentagram gekocht. Dat is een symbool wat heksen graag gebruiken. Eenmaal thuis heb ik het laten zien en wilde ik vertellen wat mij bezig hield. Ik durfde niet. Achteraf klinkt dit echt belachelijk maar toen was ik bang voor spottende opmerking en dat zou ik vast niet kunnen handelen. Mijn man en zoon vonden het wel een mooi symbool, ik had wel meer van die dingen (een Ankh en een Triskel) en daar bleef het bij. Ik had daarentegen het gevoel dat de hele wereld het nu aan mij kon zien: ik had een heksensymbool om mijn nek!

Een paar dagen later ging ik een bakje koffie drinken met een collega therapeut. Ineens hoorde ik mezelf vertellen dat ik mezelf aan het verdiepen was in Wicca en hekserij. Waarschijnlijk keek ik nogal bedrukt want ze pakte mijn arm vast en knikte me bemoedigend toe. De eerste drempel is genomen. Ik heb het aan iemand vertelt. Sylvette, want zo heet ze, snapte niet dat ik het nog niet aan mijn man had durven vertellen. “Als er iemand is bij wie jij jezelf kunt zijn dan is hij het wel”. Ik vertelde dat ik bang was dat hij het niet zo begrijpen. Hierop keek ze me lachend aan en zei me dat ik het zelf amper snapte. Logisch dat hij vragen heeft en hem kennende zal hij best grapjes erover maken maar dat is toch geen ramp? Opgelucht reed ik naar huis. Ik zou het hem gaan vertellen. Na het avondeten, bij de koffie. Hoe dichter dat moment kwam, hoe spannender ik het vond. Mijn man vroeg wat er in hemelsnaam zo erg kan zijn en waar ik in Godsnaam mee zit?

Ik begon te ratelen en vertelde in een adem over mijn visioen, dat ik niet op een bezem ga vliegen en dat ik denk dat ik iets van heks zijn in me heb. Hij vond ‘heks’ inderdaad een term waar hij andere associaties mee had maar ik mocht zijn toverstafje best gebruiken hoor. Ik legde hem uit dat het voor mij serieus is en hij snapte dat wel. “Ga maar lekker uitzoeken waar jij je thuis bij voelt, ik hou van je en ben blij dat jij geen grote neus met wratten erop op hebt”, zei hij grinnikend. Hij vond het erg voor mij dat ik het zou lang voor me had gehouden en vond het jammer dat ik hem hierin niet had durven betrekken. Ik legde hem uit dat ik me schaamde en dat ik zelf nog zo zoekend ben. “Schamen voor mij?” vroeg hij vragend en keek me bedenkelijk aan.

We dronken samen een lekker bakje koffie en ik voelde me helemaal blij! Blij voor zijn begrip, blij dat ik het kan delen en niet meer ‘vreemd’ hoefde te gaan met mijn heksenwereldje en dan is blij nog zacht uitgedrukt. Ik besloot het diezelfde dag nog aan onze zoon te vertellen. Die vond heks echt not-done, of mezelf dan geen Wicca kan noemen. “Mam, jij hebt zo vaak van die voorspellende uitspraken, jij weet veel meer als gemiddeld hoor. Ik denk dat je inderdaad een heks bent en vind het tegelijk een raar woord. Wat zullen onze vrienden ervan vinden”? Ik legde aan hem uit dat het zo ver nog lang niet is en dat ik voorlopig nog niet uit de bezemkast zou komen, ik probeerde hem en mezelf gerust te stellen. Wat zullen de mensen ervan vinden? Voorlopig was mijn eigen gezinnetje genoeg en zou ik mijn pad gaan ontdekken.